Ik was bij een gebedsgeneesdienst en dit gebeurde er

In Park Presikhaaf in Arnhem worden 4 dagen lang gebedsgenezingen gehouden onder leiding van de Amerikaanse prediker Wayman Mitchell.

‘Lucifer be gone!’ roept de Amerikaanse voorganger terwijl hij een hand op het hoofd en zijn andere hand op de buik van een vrouw houdt.

We zitten met nog zo’n 700 anderen in een zwart-wit gestreepte tent in park Presikhaaf in Arnhem. Vanavond gaan we wonderen aanschouwen, zo is ons beloofd. Zieke mensen zullen genezen worden.

Een avond daarvoor appte een vriendin of ik mee wilde naar de bijeenkomst. Is bij haar om de hoek en ik zou toch bij haar gaan eten. ‘Waarom ook niet?’ antwoordde ik. Een vriend vond het hypocriet dat wij, als ongelovigen, de dienst zouden bijwonen. Zelf zie ik het anders. Als ik op vakantie zou zijn in Benin, de geboorteplaats van voodoo, zou ik ook een dienst bijwonen. Geen aapjes kijken, maar gewoon om te zien hoe het is en om iets meer van de cultuur te leren.

‘Ik geloof in Jezus!’

Na een paar inleidende liederen die rondom ons uit volle borst worden meegezongen is het tijd voor Wayman Mitchell, de Amerikaanse prediker/genezer die speciaal voor de diensten naar Nederland is gevlogen. Het is een kleine kale man met dun grijs haar op zijn slapen, in een iets te ruim grijs pak . Zijn woorden worden vertaald door een enthousiaste man in een donkerblauw pak. ‘Do you believe in Jesus?’ roept prediker Mitchell. ‘Ik geloof in Jezus!’ roept de zaal.

Ieder jaar organiseert een andere Evangelische kerk een gebedsgenezingsbijeenkomst. Meerdere andere kerken helpen mee met organiseren, maar ieder jaar is het in een andere stad. Dit jaar is Arnhem aan de beurt. Vier dagen lang is er iedere avond een dienst, op zondag zelfs twee. Iedereen is in z’n zondagse kleding gekomen, wij…. zijn slightly underdressed.

Mitchell vertelt over de wonderen die hij eerder mocht aanschouwen. Hoe God, door hem, een vrouw genas. Haar been was na een beenbreuk bij een ongeluk 5 centimeter korter dan het andere en ze had vreselijke pijn bij het lopen. Op het podium groeide haar been 5 centimeter langer en ze liep het podium af waar ze net nog op strompelde.

Tuptuptuptuptup

‘Iedere bijeenkomst, in iedere stad of land is weer anders’, zegt de voorganger. Het Nederlandse publiek is minder uitbundig dan het Amerikaanse, waar de handen omhoog gaan en mensen in tongen spreken. Toegegeven, de man achter ons bidt door ‘tuptuptuptuptuptuptuptup’ te mompelen, maar het zijn geen Amerikaanse toestanden. Eén vrouw zakt op het podium in elkaar nadat ze door God is genezen van haar pijnlijke en langdurige blaasontsteking. Anderen, met artritis in de knie of hielspoor, doen een paar strekoefeningen en lopen tevreden van het podium af. Ze hebben geen pijn meer, zeggen ze.

Opmerkelijk is wel de opmerking die Mitchell maakt bij twee vrouwen die last hebben van hielspoor. ‘Vaak wordt dat veroorzaakt door wrok of bitterheid jegens uw man of een andere man.’ Naast me hoor ik zacht gegniffel. ‘Die moet ik naar m’n moeder appen’, grinnikt mijn vriendin.

Tijdens de genezingen zitten de meeste mensen in de tent voorover gebogen te bidden. Mompelend, rechterhand omhoog. Het geluid van het bidden is bijna net zo luid als de versterkte woorden van de prediker.

‘Ga nou naar voren’

Rechts van ons, aan de overkant van een gangpad zitten een vrouw van in de 60, en een blonde vrouw waarvan ik vermoed dat het haar dochter is. De dochter zit tijdens de genezingen op haar moeder in te praten. ‘Ga nou naar voren’, lijkt ze te zeggen.

Wanneer de prediker oproept om meer zieken naar voren te halen, schuifelt de oude vrouw naar voren. ‘Are you born again?’ vraagt Mitchell haar op het podium. De vrouw zegt dat ze niet weet wat dat is, maar dat ze niet echt gelovig is. Mitchell geneest haar toch. De vrouw blijkt leverkanker te hebben. ‘Baat het niet, dan schaadt het niet’, lijkt ze te denken.

De genezingen lijken in Arnhem vandaag beperkt te zijn tot de behandeling van een paar pijnlijke cystes, artritis, blaasontsteking en een paar gelovigen met hielspoor. De rolstoelers die naar voren waren gerold kunnen het podium niet op (er is alleen een trapje aan de zijkant) en worden ook niet genezen. Niemand die op magische wijze uit zijn rolstoel stapt en weer kan lopen als een kievit. Zelfs de wonderen zijn bescheiden. Daar kan zelfs een uitbundige Amerikaanse prediker niets aan veranderen.

Heb ik nou een wonder gezien?

Zijn deze mensen echt genezen? Empirisch bewijs is er niet. Voelen ze zich beter? Daar lijkt het wel op, maar dat kan op verschillende manieren worden verklaard. Door de aandacht en de positieve energie die ze ontvangen, door het placebo-effect.

Ik heb de Amerikaanse prediker niet betrapt op dingen die écht niet door de beugel kunnen. Moderne geneeskunde wordt niet afgekraakt, het wordt niet ontraden om een arts te bezoeken en Mitchell beweert niet over bovennatuurlijke krachten te beschikken (hoi Jomanda!). Het is God die geneest, niet hij.

Geloof ik dat hier écht mensen zijn genezen? Zo lang het geneeskrachtige effect niet wetenschappelijk kan worden aangetoond blijf ik sceptisch. Maar bidden voor genezing schaadt de gezondheid ook niet, dus ik heb er ook niets op tegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.